Tradycyjne nosidła azjatyckie, takie jak np. chińskie mei-tai i bei-bei , hmong, koreańskie podaegi (podegi) czy japońskie onbuhimo to kolejna niezwykle popularna na świecie grupa nosidełek. Najczęściej zwane są miękkimi nosidłami niż chustami, bardzo lubiane przez wprawionych chustowiczów, a do tego - dość proste w samodzielnym szyciu.
Chiński mei-tai jest obecnie najbardziej rozpowszechnionym typem tradycyjnej chusty-nosidełka z Azji. Jego renesans rozpoczął się w latach sześćdziesiątych w Australii, a teraz istnieje przynajmniej kilkaset jego wersji. Podstawowy typ mei-tai to kwadratowy bądź zbliżony do kwadratu kawałek materiału z czterema paskami wszytymi w jego rogi. Często jedna para pasków jest wszyta pod kątem prostym do bocznych krawędzi panela głównego, a druga - na ukos. Dla osób lubiących zmiany istnieją mei-taie z wymiennymi panelami. Można wtedy zmieniać najbardziej widoczną część nosidełka tak, aby pasowała do ubrania. Zachodnia wariacja na temat mei-tai obejmuje w większości przypadków wydłużenie pasów (co umożliwia zmianę stylu wiązania na zbliżony do znanego z chust wiązanych) i zmniejszenie rozmiarów głównego panela. Niektóre modele mają wyściełane pasy w celu podniesienia komfortu noszenia, można też kupić nosidełka o regulowanej długości pasów, co umożliwia przystosowanie mei-tai do noszących o różnej posturze. Mei-tai pozwala na noszenie z przodu, z tyłu i na biodrze.
Podegi (podaegi) pochodzi z Korei i w języku koreańskim dosłownie znaczy "koc". Rzeczywiście, podegi to mniejszy bądź większy kawałek prostokątnej tkaniny zwieszający się z długiego pasa materiału. Tradycyjny podegi jest watowany, aby zapewnić dziecku ciepło. "Koc", stanowiący główną część tego nosidła może być rolowany lub podkładany pod spód, aby dostosować jego rozmiar do potrzeb. Wpływ Zachodu na tradycyjnego poda widać w znacznym zwężeniu rozmiaru "koca" i sposobie noszenia, znanym z długich chust wiązanych. Niektóre zachodnie podegi mają pas podzielony na dwie części wszyte pod pewnym kątem.
Sposób noszenia:- tradycyjny - "koc" owija się tylko wokół tułowia. Pasy prowadzone są pod pupą dziecka i krzyżowane z przodu.- zwesternizowany - pasy prowadzi się także przez ramiona noszącego. Dziecko może być noszone na plecach i z przodu.
Onbuhimo to chusta-nosidło z Japonii. Tradycyjnie dzieci w Japonii mocowano do ciała osoby noszącej za pomocą obi - długiego pasa do kimona. Od lat czterdziestych dwudziestego wieku w użyciu jest onbuhimo. Słowem tym określa się praktycznie wszystkie rodzaje nieusztywnianych nosidełek i chust. Klasyczne onbuhimo jest bardzo podobne do mei-tai - zamiast dolnych pasów materiału, które się znajdują w nosidełkach chińskich w onbuhimo są wszyte pętle materiału bądź kółka. Podczas mocowania onbuhimo przewleka się przez nie górne pasy materiału.