W awayo kobiety noszą swoje małe dzieci na plecach.

To dobrze robi maluchom. Są blisko mamy. Poruszają się w jej rytmie.

Matki mają dużo do noszenia.

Małe dzieci są zawsze przy nich.

Nie ma tu wózków ani żłobków.

Tylko czasami może pomóc starsze rodzeństwo.

W awayo noszą także swoje dokumenty: złożone na pół papiery mówiące o ich życiu: świadectwa urodzenia, chrztu, ślubu. Porządkowanie odbywa się na podłodze - rozkłada się awayo i rozdziela poszczególne dokumenty.

Często są już stare, pożółkłe, nie do odczytania przez wilgoć. Ale w glinianych chatach nie da się tego uniknąć.

Proste krosna są domowej roboty. W chacie zazwyczaj nie ma na nie miejsca. Tkają więc kobiety na zewnątrz. Na wietrze i w kurzu - a mimo to mieszkanki wsi potrafią tak pracować, że awayo pozostaje czyste.

Praca nad awayo zajmuje kilka tygodni. Wzór każda kobieta ma w głowie, nie ma żadnych instrukcji, jak tkać. Mimo to wzory są prześliczne: lamy, kondory, chasqui i inne elementy andyjskiego świata.

Przez to każde awayo jest wyjątkowe.

Awayo swoimi jasnymi kolorami wnosi światło w smutną codzienność.

Dodaje żywych i mocnych kolorów brązowym górom i domom.

Żywe barwy są znakiem, że mieszkańcy nie stracili całej nadziei...

Awayo - część życia Aymara i Quechua

Awayo - setki lat andyjskiej kultury

Awayo - jak długo będzie nam jeszcze dane?