Kangurowanie znane jest od końca lat 70-tych, polega na bezpośrednim kontakcie skóra do skóry matki i dziecka. U noworodków donoszonych rozpoczyna się w sali porodowej, może być kontynuowane w drodze na oddział położniczy, w oddziale roomin-in nieprzerwanie aż do dnia wypisu. W domu kangurować może na zmianę Mama i Tata. Wcześniaki kanguruje się po osiągnięciu stabilizacji oddechowej oraz krążeniowej.

Metoda ta przynosi następujące korzyści:

Podczas kangurowania dziecko ma bliski kontakt z matką zaspokajający jego potrzeby emocjonalne.

Dzieci urodzone przedwcześnie są szczególnie narażone na ból i dyskomfort wynikający ze stosowanych procedur medycznych (intubacja, wkłucia, pobieranie badań) – to tzw. „zły dotyk”. Dlatego moment, kiedy dziecko ma bliski kontakt z matką, czuje jej dotyk, zapach, smak, bicie serca działa kojąco i uspokaja je – w ten sposób maluch poznaje „dobry dotyk”.

Kangurowane wcześniaki szybciej dojrzewają, lepiej przybierają na wadze, szybciej dochodzi do normalizacji ich stanu klinicznego – w rezultacie można je szybciej wypisać do domu.

Wcześniaki kangurowane wymagają krótszego czasu wentylowania, krótszego czasu karmienia sondą, mają mniej powikłań wynikających z wcześniactwa , tj. retinopatia, dysplazja oskrzelowo-płucna, krwawienia do OUN.

Kangurowane noworodki mają lepszy rozwój psychomotoryczny.

Matka czuje, że jest dziecku bardzo potrzebna, co daje jej poczucie pewności siebie i pozwala przezwyciężyć stres związany z przedwczesnym porodem.

Matka uczy się dotykania, przytulania, pielęgnacji – uczy się swojego dziecka

Dzięki kangurowaniu u matki pobudzana jest laktacja.

Kangurowanie pomaga młodocianym rodzicom w podjęciu odpowiedzialności za dziecko.