Oto mamy z Dzakarty (wyspa Jawa). Wozki sa tu zdecydowanie mniej powszechne niz chusty - tradycyjne z krotkiego kawalka cienkiego batikowego materialu lub bardziej nowoczesne kolkowe z materialow w "dzieciece" wzorki. Chusty tradycyjne przewiesza sie przez ramie tak, jak meksykanskie rebozo, ale indonezyjskie kobiety nie wiaza ich, tylko zatykaja konce pod material. Male dzieci noszone sa w pozycji kolyski, a starsze siedza na biodrze lub sa w pozycji pollezacej z nozkami zlaczonymi z jednej strony.

Chusta pomaga w zakupach i w opiece nad starszym rodzenstwem. Noszenie to domena kobiet - panowie nie zajmuja sie dziecmi. W Dzakarcie nie istnieje powszechny system komunikacji miejskiej, wiec 14 milionow mieszkancow przemieszcza sie glownie motorami lub rowerami. Oczywiscie nie przeszkadza to w przewozeniu dzieci - widzielismy nawet po kilkoro usadowionych miedzy rodzicami.

Felix w chuscie stanowi nie lada atrakcje: nie dosc, ze dluga chusta jest tu zupelnie nieznana, a chusta jest raczej domena ludzi biedniejszych, to nasz synek wzbudza zainteresowanie swoim kolorem skory. Indonezyjczycy zatrzymuja sie na nasz widok, robia z nami zdjecia i... ciagle dotykaja Felixa, zeby sprawdzic, czy jest prawdziwy...